ساده به آسمان نگاه كردم و صبح شد.

 شتاب گرفتم و بلعیدم و پوشیدم و سرازیر شدم.

نگاهم غریب‌تر شد وقتی از میان تیر‌های آهنی گذشتم،

سر‌به‌زیر و آرام.

و تو مهتاب، ندمیدی، نه در شب و نه صبح كنار خورشید.

 رو‌به‌رویم نشستند و خیره لبهای من كه بی‌وقفه باز می‌شد و بسته.

 نگاهشان حسرت بود و نگاهم هراس.

 صف در صف روی نیمكتهای داغ جوانی، تشنه و من خسته.

 قربانی كدام درد خواهند‌شد و چه پیوسته می‌دود و ریشه‌می‌كند نسل به نسل.

 به سجده نشسته‌ام در هر نگاه و هر ركعتی قنوت عشق، ناتوان و بریده.

و تو ننشسته‌ای در نگاهم.

 حتی آن انتها، مبهوت آنچه در تو میگذرد.

 می‌دانم خسته‌ای، روی آخرین نیمكت،

 چانه در دست و عاشق. نگاه كن مهتاب شكوفه‌ها سرك می‌كشند و تو خشك مانده‌ای.

 نگاه كن كه چگونه قناری‌های عاشق نشسته‌اند بال در بال و چشم در چشم.

و آوازشان نه به بیرون است كه درون قفس عشق مي‌ورزند

 و با همان نفس می‌كشند.

هیچ قدرتی توان تغییر تقدیر را ندارد جز عشق.

 چه باك از طوفانی كه می‌وزد و مرا به هر طرف می‌كشاند

 و تو را در شن های روان می‌غلتاند.

تو رفته‌ای و من با خود آشوبی را به دوش می‌كشم

 می‌بلعم و می‌پوشم و سرازیر می‌شوم.

ساده به آسمان می‌نگرم، شب می‌آید و مهتاب نمی‌آید

پلک هایم به نبض داغ زندگیِ خفته در لبهایش،

 جمع شد و لذت دنیا یی در رگهایم جان گرفت

 و رفت تا لحظه حیات را در من زنده کند

 و متولد شدم در آیینه نگاهش.

پر حرارت دست کشید روی پوست تبدارم

و مگر می شکست آیینه که بغضم بشکند!

انگشتش به اشاره از پیشانی لغزید تا گودی چانه و بوسید که:

"روز دلنشین تست و هر چیز که عطری از تو را در خاطرم زنده کند

 مرا دوباره متولد می کند"

بغضم تکه شد.

مثل شیشه های رنگی روی نرمی شانه اش و عاشق شدم

بیشتر از پیش دوباره و دوباره در صبحگاه روز من.

مثل رویش زرد خورشید در آسمان،

 مثل لحظه حیات،

 مثل اولین چکه باران،

مثل حضور تو در مستی های بی پایانم.

مثل تو در آسمان

 زیر کدام آسمان خفته ای و چشم به کدام ستاره داری عزیز دل؟

سلام سرنوشت

من هستم تنهایی

 
مویه‌ برای چه؟

شده بمانی و ندانی چه كنی با خود و تقدیر؟

 شده سرگردان شوی انگار كه هيچ راهی نیست

 و تو مانده ای و دیوارهای بلند؟

 شده میله ها آنقدر باشند كه قدرت عبور را از تو و پاهایت بگیرند؟

 و آنقدر دستهایت روی طناب آویزان بماند كه چكه ای شوی و تمام؟

خيابان گردي مي كنم با همه كم صبري ام.

 صداي آدمها آزارم مي دهند و كوچه ها مي چرخند روي پاهايم.

خاطره ها گاه غریب می شوند گاه آنقدر نزدیک

 که تو فراموش می کنی فاصله لحظه ها را.

 و شنیدن خاطره ها و آرزوهای آدمها لذتی دارد نگفتنی،

 خصوصا اگر تو هم در آن آرزو باشی.

"تو" یعنی "من"،

 منی که می شنوم.

 این آرزوها بهانه اند، بهانه هایی شیرین برای فردا که بشوند خاطره!

 تو بگو این خاطرات خیال بودند

 و من فکر می کنم به این که واقعیت اند یا خیال؟

 نمیتوانم بین خیال و واقعیت دیگر تفاوتی ببینم.

 خیال ها آنقدر گاهی نزدیک به آدم اند و واقعی که فراموش می کنی بودن یا نبودن اش را.

 تو خیال را واقعی میکنی یا من؟

مي بيني چه اندازه دور دستها نور است؟

 و چه اندازه دلم روشن؟

 و همه ظلمات اين روزهاي آغاز سال نو را

 ميريزي درون شيشه و مي بندي درش را محكم

 كه مبادا كسي دوباره از راه برسد

 و قلم مو را بكشد روي لبخند من و تو

بگو درد دلت را به من ٬ که سکوت شبانه مرا دیوانه کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ که آسمان بی ستاره مرا دلتنگ کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ که شبهای بی مهتاب مرا غمگین کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ که غروب آتشین مرا دلگیر کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ که آواز قناری مرا عاشق کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ که چهره خورشید مرا وابسته کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ که شراب عشق مرا مست کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ که لیلی عاشق مرا مجنون کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ که خدایم مرا شرمنده کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ که دلم مرا گوشه گیر کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ که دنیای عاشقی مرا سر به زیر کرده است

بگو هر چه دل تنگت خواست بگو ! بگو از زندگی ٬ از دنیا٬ از چشمان پر از مهرت

بگو از چشمان پر از مهرت ٬ بگو از نگاه مهربانت

بگو که بغض گلویم چشمان خسته ام را بارانی کرده است

بگو درد دلت را به من ٬ بگو هر چه میخواهی

یکی بود و یکی نبود ؟

اونی که بود  تو بودی و اونی که نبود من بودم

یکی خواست و یکی نخواست ؟

اونی خواست تو بودی و اونی که بی تو بودن را نخواست

من بودم

یکی آورد و یکی نیاورد ؟

اونی که آورد تو بودی و اونی که جز تو به هیچ کس

ایمان نیاورد من بودم

یکی برد و یکی نبرد ؟

اونی که برد تو بودی و اونی که دل به تو باخت من

بودم

یکی گفت و یکی نگفت ؟

 اونی که گفت تو بودی و اونی که دوستت دارم رو به

 هیچ کس جز تو نگفت من بودم

یکی موند و یکی نموند ؟

اونی که موند تو بودی و اونی که بدون تو نمی توانست

بمونه من بودم